Nowy Rok Skonał rok stary; z jego popiołów wykwita Feniks nowy, już skrzydła roztacza na niebie; Świat go cały nadzieją i życzeniem wita. Czegóż w tym nowym roku żądać mam dla siebie? Może chwilek wesołych? — Znam te błyskawice; Kiedy niebo otworzą i ziemię ozłocą, Czekamy wniebowzięcia: aż nasze źrenice Grubszą niżeli pierwej zasępią się nocą. Może kochania? — Znam tę gorączkę młodości; W platońskie wznosi sfery, przed rajskie obrazy: Aż silnych i wesołych strąci w ból i mdłości, Z siódmego nieba w stepy między zimne głazy. Chorowałem, marzyłem, latałem i spadam; Marzyłem boską różę, bliski jej zerwania Zbudziłem się, … Читать далее →

Стихотворение польского поэта Адама Мицкевича (1798-1855) «Молодой пан и поселянка» на польском языке и в двух переводах на русский язык. Panicz i dziewczyna  I.  W gaiku zielonym Dziewczę rwie jagody; Na koniku wronym Jedzie panicz młody.  I grzecznie się skłoni, I z konia zeskoczy, Dziewczę się zapłoni, Na dół spuści oczy.  »Dziewczyno kochana! Dziś na te dąbrowy Z kolegami z rana Przybyłem na łowy.  »I trafić nie mogę, Gdzie leży miasteczko; Wskaż mi, proszę, drogę, Piękna pastereczko.  »Czy prędko już z lasu Ta ścieżka wywiedzie?« — »Jeszcze pan zawczasu Do domu zajedzie.  »Na polu wnet drzewo, Koło drzewa brzozki. Stąd … Читать далее →

Баллада польского поэта Адама Мицкевича (1798-1855) «Дозор» на польском языке и в двух переводах на русский язык. Czaty (Ballada ukraińska) Z ogrodowej altany, wojewoda zdyszany, Bieży w zamek z wściekłością i trwogą. Odchyliwszy zasłony, spojrzał w łoże swej żony, Pojrzał, zadrżał: nie znalazł nikogo.  Wzrok opuścił ku ziemi, i rękami drżącemi Siwe wąsy pokręca i duma. Wzrok od łoża odwrócił, w tył wyloty zarzucił, I zawołał kozaka Nauma.  »Hej kozaku, ty chamie, czemu w sadzie przy bramie, Nie ma nocą ni psa, ni pachołka?… Weź mi torbę borsuczą, i janczarkę hajduczą, I mą strzelbę gwintówkę zdejm z kołka«.  Wzięli bronie, … Читать далее →